Wiedza

4C

Diament to jeden z najbardziej interesujących minerałów, a także jeden z najpiękniejszych i najcenniejszych kamieni szlachetnych na świecie. Diament jest najczystszą krystaliczną formą węgla, która powstała we wnętrzu Ziemi w wyniku działania ogromnego ciśnienia i wysokiej temperatury. Z uwagi na niezwykłą twardość – diament znajduje się na samym szczycie dziesięciostopniowej skali twardości minerałów – skali Mohsa, określającej odporność na zarysowania.

1C (Carat) masa kamienia

 

 

 

 

 

Powszechnie stosowaną jednostką miary określającą masę kamieni jest karat (metryczny). 1ct to 0,2g.

Nazwa karat pochodzi z języka arabskiego („qirat”), co znaczy maleńka waga (odważnik). Takimi właśnie odważnikami (były nimi nasiona drzewa świętojańskiego lub afrykańskiego drzewa koralowego) ważono kamienie uznawane za cenne.

Natomiast sam karat metryczny został wprowadzony do użytku w początkach XX wieku, uściślając tym samym wahające się w różnych krajach wartości karata. Masa kamieni szlachetnych określana jest z dokładnością do setnych części karata przy użyciu wag karatowych, elektronicznych itp. Pomiary powinny być wykonywane w zgodności z wytycznymi organizacji międzynarodowych, które mówią o sposobach i warunkach takich pomiarów. Wytyczne te określają również zasady zaokrąglenia wyników pomiaru i od jakich wartości mas pomiary powinny być prowadzone. Na przykład dla diamentów oszlifowanych (brylantów) dolna granica to 0,30ct. Jeżeli pomiar wagowy nie jest możliwy, np. ze względu na to, że kamień znajduje się w oprawie, a jego wyjęcie może spowodować uszkodzenie kamienia, jak i oprawy – można wtedy określić jego masę (pod warunkiem, że jest w szlifie brylantowym), mierząc kamień i używając wzorów (Scharffenberg’a lub Leveridge’a), przyjmując że ma bardzo dobre proporcje. Dla szlifów fantazyjnych stosuje się modyfikacje wyżej wymienionych wzorów.

2C (Color) Barwa

 

Barwa należy do najważniejszych cech jakościowych diamentów. Ze względu na dużą liczbę odcieni przy ocenie barwy używa się tych, które w diamentach są najpowszechniejsze – od bezbarwnego do żółtego .

Są to odcienie typowe, wyróżnia się również barwy fantazyjne – rzadko spotykane w przyrodzie, np. niebieskie, różowe, brązowe itp. Barwę zaczęto określać i klasyfikować na początku XX wieku. Jednak jej określanie nie miało charakteru definicji a opisowy charakter związany jest z nazwą kopalni (np. Wesselton – kopalnia Wesselton) lub miejscem występowania, jak np. River – kamienie pochodzące ze żwirowisk rzek.

W obecnej chwili takie nazewnictwo nosi miano OLD TERMS, gdyż została zastąpiona skalą literową wprowadzoną przez IDC i GIA.

Klasy barw określa się przy użyciu kamieni wzorcowych (obecnie używa się cyrkonii), których barwa została dokładnie określona. Jest to zestaw siedmiu kamieni, z czego masa każdego powinna wynosić około 1ct (nie powinna być mniejsza niż 0,40ct), o proporcjach dobrych lub bardzo dobrych o czystości lupowej (ewentualne wtrącenia – jeżeli wystąpią – nie powinny mieć wpływu na barwę). Ocena barwy powinna odbywać się w ściśle określonych warunkach przy użyciu lampy o odpowiednim źródle światła – lampy ksenonowej na białym podłożu (najlepiej zagiętym kartoniku, gdzie w miejscu zagięcia układa się kamień badany). Po jego lewej i prawej stronie kamienie porównawcze. Podczas szacowania barwy zaleca się zmianę położenia kartoniku w stosunku do źródła światła, aby uniknąć pomyłki.

 

3C (Clarity) Czystość

Każdy diament występujący w przyrodzie posiada zanieczyszczenia, które stanowią jego cechę charakterystyczną, a dzielą się na znamiona wewnętrzne i zewnętrzne.

Za znamiona wewnętrzne uznaje się:
– chmury (zaburzenie występujące w postaci chmur);
– igły (długie i cienkie wtrącenia);
– obtłuczenia (powierzchowny ślad uderzenia);
– otwór wiercony laserowo piór (wszystkie rodzaje pęknięć wywołane łupliwością);
– szczerby (płytkie i zaokrąglone otwory);
– wgłębienia, wrostki mineralne, zziarnienia (oznaki nieregularnego wzrostu kryształu);

Do znamion zewnętrznych zaliczana jest:
– chropowata rondysta, dodatkowa faseta, naturał (część niepolerowana);
– linie polerowania;
– otarcia i ślad przypalenia;

Czystość diamentów określa się wg przyjętej skali, której stopnie wyrażają klasy czystości i wg międzynarodowych ustaleń dokonuje się przy użyciu lupy (aplanatyczno-achromatycznej) o dziesięciokrotnym powiększeniu w warunkach światła dziennego lub odpowiedniego zamiennika.

Wyróżnia się 7 klas czystości, przy czym na czystość diamentu wpływ mają także znamiona zewnętrzne powiązane z wewnętrznymi (jeżeli diament nie wykazuje znamion wewnętrznych znamiona zewnętrzne nie wpływają na ocenę). Zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne znamiona oznacza się graficznie na specjalnie przygotowanym wzorze – używa się przyjętej symboliki (kolor zielony oznacza znamiona zewnętrzne, a czerwony wewnętrzne), a specjalne znaki graficzne określają rodzaj inkluzji.

4C (Cut) szlif

Swój blask i piękno diament zawdzięcza nie tylko swoim właściwościom, ale także nadanemu szlifowi, a dokładnie jego właściwym proporcjom. W przypadku szlifu brylantowego jego jakość i poprawność ocenia się na podstawie kształtu, proporcji i wykończenia.

Do nadania kształtu diamentom stosuje się szlif okrągły nazywany powszechnie „brylantem”, a także szlify fantazyjne jak markiza, owal czy serce. Od roku 1979 proporcje szlifu podlegają ujednoliconemu systemowi oceny, zwłaszcza jeżeli chodzi o szlif brylantowy, a do szacowania jego proporcji i granic tolerancji stosuje się szlif Epplera, którego proporcje uznawane są za wzorcowe.

Proporcje szlifu brylantowego wyznaczają następujące czynniki:
– średnica i grubość rondysty;
– wymiary tafli;
– wysokość całkowita;
– wysokość korony i pawilonu;
– wielkość koletu;

 

Kolekcje Aren'art forever

Facebook

Likebox Slider Pro for WordPress